Αδιέξοδο

Σε ποιον να μιλήσεις αν τα λόγια σου χτυπάνε σε τοίχους, σε ποιον να γράψεις όταν όλοι κρατάνε τα μάτια κλειστά;

Παράλληλοι μονόλογοι που μασκαρεύονται και τις βαφτίζουμε διάλογο. Να μιλάς ατέρμονες ώρες και να μην καταλήγεις πουθενά.

Μα δεν το βάζεις κάτω παιδεύεσαι για χρόνια με τις λέξεις και πάντα ή σχεδόν πάντα ξαναγυρνούν σε σένα. Απλές συλλαβές χωρίς νόημα πια χωρίς ούτε εσύ να θυμάσαι το νόημα που είχαν, γιατί γράφτηκαν ή γιατί ειπώθηκαν. Σε ποιον απευθύνεσαι; Το έχεις και αυτό ξεχάσει.

Τι θα κάνεις όταν οι λέξεις στερέψουν;

Σιωπή. Η μόνη λύση. Να μπορέσεις να διασώσεις ορισμένες λέξεις ντυμένες σε σκέψεις. Μόνο σκέψεις πια. Με ρωτάς πως θα ζήσω χωρίς απαντήσεις. Δεν ζητώ απαντήσεις. Η αναμονή για απαντήσεις στεγνώνει το μυαλό. Απλές σκέψεις μόνο, ανώδυνες, να μην σκουριάζει το μυαλό.

Θα βρεθούν αυτιά μου λες και μάτια ορθάνοιχτα. Ίσως τότε οι σκέψεις ξαναβρούν ζωή και γίνουν φράσεις. Ίσως και να τις ξαναχαρίσεις. Κάποτε. Ίσως και ποτέ.

Μα ως τότε τα ταξίδια του μυαλού θα μου κρατάνε συντροφιά, θα μου δίνουν απαντήσεις που δεν ζήτησα και δεν έψαξα ποτέ.

Έχετε παρατηρήσει ποτέ πόσο εύκολα βγάζουν κάποιοι συμπεράσματα για τις σχέσεις των άλλων και πόσο αβίαστα δίνουν συμβουλές; Δεν ξέρω αν έχετε τύχει σε ανάλογη συζήτηση ή αν ακούσατε τέτοια συμβουλή αλλά πραγματικά δύο δεν καταλαβαίνω.
Με ποια λογική αφήνουν κάποιοι χώρο σε άλλους ανθρώπους που είναι έξω από μία σχέση φιλική, ερωτική ή συζυγική να γίνονται μέτοχοι μίας απόφασης και κοινωνοί της δικής τους ζωής.
Αν δηλαδή σου φουσκώσουν τα μυαλά ότι ο άντρας σου έχει παράλληλη σχέση η επόμενη κίνηση σου είναι το πιστέψεις και να χωρίσεις; Μήπως η πιο λογική σκέψη θα ήταν να συζητήσεις μαζί του τους λόγους που μπήκες στην διαδικασία να τον αμφισβητήσεις;
Γιατί δεν επικοινωνούν πια οι άνθρωποι μεταξύ τους; Γιατί πρέπει πάντα να αναζητάνε συμβουλές έξω από την προσωπική τους ζωή και έξω από τον εαυτό τους; Δεν λέω όλοι μπορούμε να πάρουμε λάθος αποφάσεις και να φάμε τα μούτρα μας. Αλλά τα λάθη αξίζουν πολύ περισσότερο αν είναι δικά μας και δεν είναι η απόρροια μιας άποψης που ακούσαμε στη δουλειά, στο λεωφορείο, στην παρέα, στην καφετέρια ή όπου αλλού.
Φυσικά και πρέπει να ακούμε τις απόψεις των άλλων. οι απόψεις αυτές όμως είναι απλά αφετηρία σκέψης. Δεν ξέρω πια απελπισία οδηγία μερικούς στο να πράττουν με γνώμονα τις ιδέες άλλων ανθρώπων και όχι με αυτό που τους λέει το δικό τους μυαλό και η δική τους καρδιά.
Μη μου ζητάς συμβουλές για το τι πρέπει να κάνεις. δεν θα πέσω ποτέ στην παγίδα να σου πω, ούτε θα σου πω τι θα έκανα εγώ στη θέση σου. Γιατί δεν είμαι στη θέση σου. Ούτε πρόκειται να είμαι ποτέ. Κάθε ανθρώπινη στιγμή είναι προσωπική και ξεχωριστή. Όσο και αν μοιάζει με σκηνές από παρελθόν ή από ζωές άλλων είναι απλά συμπτωματική ομοιότητα.
Πάρε λοιπόν τη ζωή σου στα χέρια σου και αν κάνεις λάθος μαζί θα το περάσουμε αλλά δεν θα γίνω συνένοχος στα λάθη. Όχι γιατί δεν είμαι φίλος σου, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι μπορεί άθελα μου να κάνεις τα δικά μου λάθη.

Γυναικείο μυαλό.
Κεφάλαιο 1
Να το βάλεις σε γυάλα να θυμούνται οι παλιοί να μαθαίνουν οι νέοι.
Περίπλοκο. Με χιλιάδες αν και διότι, σενάρια επιστημονικής ή μη φαντασίας.
Δεν πάει από το Α στο Β, κάνει όλο το γύρο της αλφαβήτου για να απορρίψει όλες τις πιθανές διαδρομές και να επιστρέψει στο Β.
Μία κουβέντα μπορεί να γίνει αιτία 5ωρου καφέ με χιλιάδες ερμηνείες να κρύβονται πίσω από τρεις λεξούλες. Ακόμα και μία.
Ένα καλημέρα που για έναν άντρα σημαίνει μία ευχή ή μία τυπική διαδικασία για μία γυναίκα μπορεί να αποκτήσει ένα εκατομμύριο μηνύματα αν παραδείγματος χάριν συνδυαστεί με τη χροιά της φωνής, το βλέμμα, τα προηγούμενα, τα μελλούμενα και με ένα ένστικτο που όσο και αν έχει διαφημιστεί συνήθως πέφτει παντελώς έξω.
Θα αλλάξει γνώμη άπειρες φορές μέσα στην διάρκεια μίας ώρας, θα καταλήξει και στο τέλος θα ξεχαστεί και θα το αφήσει για άλλη μέρα.
Όταν σιωπά, συχνά είναι ανησυχητικό. Δεν ξεκουράζει το μυαλό της. Αντιθέτως πλησιάζει σε σημείο να υπερφορτώσει το σύστημα με τη σκέψη να περιπλέκεται και να ξεχνάει από που ξεκίνησε. Μπορεί και να χαμογελάει αλλά να βιώνει έναν μελλοντικό ή και υποθετικό καβγά στο κεφάλι της σκεπτόμενη τι έπρεπε ή τι πρέπει να πει, απαντώντας σε πιθανά επιχειρήματα με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Όταν έρθει η ώρα να τα πει live δύο είναι οι πιθανότητες. Ή που δεν θα ξεχάσει ούτε κόμμα με αποτέλεσμα να απαιτεί χειροκρότημα με το τέλος του διαλόγου ή και ασταμάτητου μονόλογου, γεγονός που εξαρτάται από το δικό της χαρακτήρα και από τις ανοχές του συνομιλητή. Ή που θα έχει ξεχάσει τα πάντα και δεν θα πει τίποτα απολύτως γιατί σε όλη τη διάρκεια της σκέψης έχει βαρεθεί, έχει ξεχάσει ή απλά ξεσπάσει.

Δεν υπάρχεις αλλά μην το σκέφτεσαι

Δουλεύουμε για να ζούμε. Έτσι μας έμαθαν. Μα άλλα είδαμε στην πορεία. Δουλεύουμε για να ζήσουμε κάποτε κάπως κάπου στο μέλλον. Όταν θα βρούμε χρόνο, όταν θα αποκτήσουμε όσα μας έχουν πείσει ότι χρειαζόμαστε για να αισθανθούμε πληρότητα. Και εμείς τους πιστέψαμε. Περιμένουμε για την πρόβα generale της ζωής μας. Λες και έχουμε κάνει συμβόλαιο με κάποια ανώτερη δύναμη πως θα είμαστε εδώ για όσο υπολογίζουμε. Λες και αν μαζέψουμε ακόμη μερικά μηδενικά σε τραπεζικούς λογαριασμούς θα ζήσουμε. Μα σε ρωτάω, αν αύριο κάποιος μας κόψει το νήμα αυτής της άχαρης ζωής πότε θα έχει ο καθένας μας την ευκαιρία να ζήσει όσα έχει ονειρευτεί, όσα όνειρα του έχουν εναποθέσει με διαδοχικές πλύσεις εγκεφάλου στο νου του; Πόσο σίγουροι είμαστε ότι αυτά τα όνειρα είναι δικά μας; Πόσο αλήθεια θέλουμε σπίτια, αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, εξοχικά; Είναι αυτά αλήθεια που θα μας κάνουν ευτυχείς;
Δουλεύουμε για να δημιουργήσουμε. Έτσι θέλαμε, έτσι ονειρευτήκαμε. Μα άλλα είδαμε στην πορεία. Τρύπες στο νερό μέρα με την μέρα. Διαδοχικά reports με προκαθορισμένο προορισμό τον κάδο των αχρήστων. Ήταν αυτό που ονειρεύτηκες; Σε έπεισαν; Ή απλά δεν ονειρευόμαστε πια; Τα πραγματικά όνειρα έχουν θαφτεί κάτω από πακέτα χαρτί A4.
Επικοινωνούμε γιατί είμαστε κοινωνικά όντα. Μέσα από facebook και msn. Εικονικές, υποτυπώδεις συζητήσεις που δεν οδηγούν πουθενά. Η κοινωνικότητα μετριέται πια από τον αριθμό των ηλεκτρονικών φίλων σου. Μα μη λυπηθείς αν οι πραγματικοί σου δεν φτάνουν ούτε στον αντίχειρα του χεριού σου καθώς τους μετράς. .
Χωμένοι σε pc και reports πείθουμε τους εαυτούς μας πως αυτό που κάποτε λεγόταν ζωή έχει απλά πάει ένα επίπεδο πιο πάνω. Πόσα επίπεδα κάτω πρέπει να πέσουμε για να αντιληφθούμε ότι δεν ζούμε;
Εικονικές ζωές σε θολά μυαλά. Κάπου σε κάποιο τοίχο διάβασα «Δεν υπάρχεις αλλά μην το σκέφτεσαι». Ιδού το moto της σύγχρονης ζωής μας.

Φόβος.
Δεν φυλάει τα έρμα.
Φυλακίζει ψυχές.
Παγώνει ζωές.
Μηδενίζει το κοντέρ της μηχανής μας για ώρες, μέρες, μήνες μπορεί και χρόνια.
Φοβόμαστε να ζήσουμε, να δοκιμάσουμε, να δώσουμε, να ζητήσουμε, να μάθουμε, να αποτύχουμε.
Ο φόβος για την αποτυχία δεν σε στέλνει στην επιτυχία.
Σε καθηλώνει κάπου στη μέση.
Ανάμεσα στο πριν και το μετά.
Στο κενό.
Νομίζεις ότι πας μπροστά μα δεν έχεις κάνει ούτε ένα βήμα.
Διώχνω το φόβο μακριά να μπορέσω να κάνω μερικά βήματα. Τρικλίζοντας ή τρέχοντας δεν με αφορά. Κι αν πέσω δεν με νοιάζει.
Φόβος που ακινητοποιεί σε κάνει θεατή της ίδιας της ζωής σου. Μιας ζωής που έχεις ξεχάσει με το pause πατημένο.
Παύση κάνω μόνο για να πάρω μία ανάσα. Ποτέ από δισταγμό. Κι ας φάω τα μούτρα μου. Θα έχω ζήσει.

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ Αναδημοσίευση

(Ένα χρόνο μετά ..)

Εποχές που ο νους είναι μεταξύ ανατολής και δύσης, καλοκαιρίας και χειμώνα. Όνειρα και εφιάλτες εναλλάσσονται μα πάλι τα δεύτερα παίρνουν το προβάδισμα. Κι ας μην θες κι ας μην πρέπει, απλά έτυχε. Μέσα σε τόσες λέξεις έψαχνες να βρεις κάτι δικό σου. μα οι λέξεις ήταν πολλές, ορμητικοί καταρράκτες. Δεν σε άφηναν να δεις καθαρά. Τώρα που στέγνωσαν τα δάκρυα ήρθε η ώρα να ξεχωρίσω τις λέξεις. Να σου χαρίσω μερικές να πετάξω άλλες στον κάδο των αχρήστων. Να αδειάσει ο νους και η ψυχή να φωτίσει η δική σου. το γνώριμο αντικαταστάθηκε από το μη προβλεπόμενο. Τα δάκρυα ξαναπήραν τη θέση τους αντικατέστησαν χαμόγελα, δειλά΄ συγκρατημένα. Πριν κακομάθει ο νους και η ψυχή, έπεσε ξανά σε παγίδες ίδιες. Λίγη ζωή ψάχνω να σου χαρίσω. Από αυτή που είχα κρατήσει για μένα. Λίγη από αυτή που έχασα. Όλα από λίγο στην αρχή. Θα γελαστώ. Το ήξερα. Το περίμενα. Ο φόβος γύρισε πιο δυνατός. Η καχυποψία κρυμμένη πίσω από τη σκέψη αρχίζει δειλά να βγαίνει και πάλι στην επιφάνεια. Πάντα να με συμβουλεύει. η εμπιστοσύνη διαγράφτηκε από τα λήμματα του λεξικού της ζωής μου. Με γοργά βήματα. Ότι ίχνος είχε απομείνει εξαφανίστηκε πίσω από κύματα ψεύδους. Σκηνές πίκρας πια δεν γεννούν ούτε γέλια ούτε λησμονιά, μόνο μια πικρία απρόσωπη σε νου και ψυχή. Κι ας πέρασαν. Κι ας με άφησαν ζωντανή. Πιο αδύναμη ίσως. Μα είμαι ακόμα εδώ. το είχα πει. Πως κάποτε δεν θα βαδίζω σε σκοτεινά μονοπάτια, πως θα πετάξω στη φωτιά όλους τους μαύρους κύκλους που με είχαν εγκλωβίσει. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να ξεκλέψω φως, να γκρεμίσω τείχη, να πάρω πίσω έστω τα μισά από όσα έχασα στην πορεία.Αν τα κατάφερα; Δεν ξέρω αν σε νοιάζει ή όχι. Απέτυχα. Εν μέρει. Χαμογελάω μόνο όταν μπορώ. Το πρόσωπο στον καθρέφτη είναι πια δικό μου δημιούργημα. Πια δεν δανείζω τα όνειρα μου, δεν χαρίζω το φως μου, γιατί τέτοιο δεν υπάρχει, δεν ξεστομίζω τους ενδόμυχους φόβους μου, γιατί δεν έχω άλλη κληρονομιά από φόβους. Έδιωξα όλους τους επιτήδειους σεναριογράφους που παίζουν με ζωές άλλων και έμεινα για λίγο να παλεύω στα ερείπια. τα γέμισα με δικά μου χρώματα, με ζωγραφιές παιδικές, με ακούσματα οικεία, δικά μου. Πήρα μολύβι και χαρτί και ζωγράφισα τον δικό μου παραμυθένιο κόσμο. Μια ουτοπία να ξεφεύγω από την ρουτίνα. Έδιωξα όλους τους πρωταγωνιστές που αλώνιζαν σε ξένες ψυχές και κράτησα λίγους, με ρόλους διακριτούς ή μη, με επιλογή δική μου και δική τους. νέοι φόβοι, νέοι εφιάλτες. Έτσι΄ πάλι από την αρχή.

Βαδίζει αργά, δεν μετράει τα βήματα του ούτε τα εξαργυρώνει. Δεν κοιτάει πόσα έκανε και πόσα θα κάνει. Αν κουραστεί θα σταματήσει, να ξαποστάσει. Το τέλος της διαδρομής φαίνεται μία ανάσα μακριά, μα χιλιάδες στιγμές θα μεσολαβήσουν. Που θα κλάψει, θα γελάσει, θα ερωτευτεί, θα απογοητευτεί, θα πετάξει, στα σύννεφα ή θα σέρνεται στη γη, θα πιάσει πάτο, θα ξανασηκωθεί. Αέρινα βήματα. Δεν τον απασχολεί αν θα αφήσει χνάρια πίσω του, αν θα τον μνημονεύουν όσοι προσπερνάει. Κάποτε έτρεχε μα κάλπαζε και ο χρόνος μαζί του, ξεγλίστραγε λες από τα χέρια του. Έχανε στιγμές για αυτό κατέβασε ταχύτητες και που και που σταματάει κάθεται καταγής, κοιτάει τα κύματα και ο χρόνος σταματάει λες. Δεν τον κατατρέχει κανείς δεν υπάρχει λόγος να βιαστεί. Μικρός ο χρόνος παραμονής του εδώ γιατί να τον συντομεύσει; Θα ζήσει κάθε δευτερόλεπτο λεπτό ώρα μέρα χρόνο σαν να είναι τα τελευταία. Κι αν είναι θα έχει διανύσει άπειρες διαδρομές και αμέτρητα ταξίδια του νου θα χει να θυμάται. Θα κλείσει τα μάτια και θα κάνει το τελευταίο του. Και θα πει «άξιζε τον κόπο».